Rating: 3

Review: *CAUTION, THE ENEMY IS APPROACHING* - Holy fucking shit, waar te beginnen... wat een puinbak van een game was dit zeg, en vooral veel gemiste potentie. Normaal gesproken heb ik veel geduld voor stealth games, maar bij deze game was ik er op een gegeven moment ècht klaar mee en heb ik door de game gevlamd op casual. Op normal difficulty level spelen was oneerlijk moeilijk, de stealth mechanics voelde niet eerlijk en duidelijk aan. Er is bijvoorbeeld geen moment, waarin een vijand gedacht iets gezien te hebben, en dit gaat onderzoeken, zodat je nog een kans hebt om ongezien weg te komen. Wanneer vijanden je zien en je staat dichtbij genoeg komen ze als idioten op je af gerend of spotten ze je direct. Als je denkt iets sneaky te hebben gedaan weten ze op magische wijze op de millimeter nauwkeurig waar vandaan je het hebt gedaan en rennen ze als een kip zonder kop op je af. Daartegenover is het zo als je vijanden vanaf een afstandje neerschiet je van geluk mag spreken als ze überhaupt doorhebben dat een kameraad naast hun dood neervalt. Naast vijandelijke soldaten heb je ook nog Wanzers en tanks om het nog oneerlijker en frustrerender te maken omdat deze ongelooflijk veel schade doen omdat explosies knock-backs en stunnen veroorzaken. Om deze reden heb ik de moeilijkheid van de game veranderd naar casual omdat headshots dan wèl in een keer dodelijk zijn. Tel daarbij op dat de besturing stijf en unresponsive is, en dat in cover gaan zitten òf de helft van de tijd niet werkt (waarom is het ook dezelfde knop als de dodge-roll knop?!), of je vliegt als een spastische idioot tussen bepaalde cover punten. Het overdreven snel rennen ziet er dan wel hilarisch en onmenselijk uit. Het hele stuk aan inventory management is daarbij ook kut en onnodig, en maakt een al langzame en moemakende game niet bepaald beter. De graphics waren wel okay, maar het viel me op dat er veel herhalende structuren werden gebruikt in missies (wat me ook wel een beetje in de war bracht of ik nu weer dezelfde missie opnieuw speelde). Het verhaal vond ik om te janken omdat dat ook precies was wat ze deden in de game; melodramatisch janken over van alles en nog wat door teveel, niet boeiende personages met keuzes die geen zier uit leken te maken (het hele verhaal boeide me eerlijk gezegd ook vrij weinig meer omdat de rest van game ook al bagger was). Het enige positieve aan de game was wanneer je zelf een Wanzer mocht piloten (dit was ook niet erg goed, maar een welkome afwisseling van het stealth gebeuren). Ik vroeg me af waarom het meerendeel van de game niet Wanzer combat was, dan was het nog wel een okay game geweest, maar helaas... Zoals al eerder gezegd, veel gemiste potentie. Deze game is echt een verschrikking die je eigenlijk zelf moet ervaren. De trofee zegt heel leuk dat dit de eerste keer is dat je de game uitspeelt. Ik kan je garanderen dat dit ook gelijk de laatste keer was.